Peru

Waar we in Argentinië, Uruguay of Chili nog redelijk incognito door het land konden zwerven, liggen de kaarten in Peru toch enigszins anders.Hier kunnen we ons gringo-uiterlijk niet verstoppen en vanaf onze eerste voetstap op Peruviaanse bodem voelden we ons als stroop waar vliegen op afkomen. We blijken een magneet voor iedereen die iets te verkopen heeft: sigaretten, kledij, tatoeages, tekeningen, postkaarten, excursies, massages (met 'room service'), schoenpoetsbeurten (uitstekende prijs-kwaliteitverhouding trouwens), een foto van hun lama, ...

Het blijft een kunst om je vriendelijk maar kordaat van dit aanklampend gedrag te onttrekken. Op het einde van de dag merkten we dat de glimlach op het gelaat, die de 'no gracias' moet begeleiden, veel weg had van een verzuurde grijns.

Los van deze (kleine) ergernis is dit een heerlijk land en hebben we het gevoel in een heel andere wereld aangekomen te zijn. Peru blijkt een kleurenpallet, vol mooie en nederige mensen en met een heerlijke en (on-zuid-Amerikaanse) gevarieerde keuken.

Aangezien we nog geen meerdaagse trektochten maakten, kozen we ervoor om deze achterstand in te halen.

Colca-canyon

Onze trip door de Colca-canyon, zo'n 150 kilometer van onze verblijfplaats in Arequipa, was ronduit indrukwekkend.
Het begon echter met een valse noot aangezien de mensen waarbij we deze uitstap boekten ons waren vergeten op te halen.

Geen ramp maar wel pijnlijk aangezien we hiervoor om 2 uur 's ochtends ons bed hadden verlaten. Gelukkig konden we een regeling treffen met hen en de dag nadien werden we (helaas op hetzelfde onmenselijke uur) persoonlijk door de directeur van het agentschap opgehaald.

We trokken met onze kleine, fijne prive-gids Chicci door de canyon die ongeveer dubbel zo diep is als de Grand Canyon. Het werd een zware maar zeer deugddoende trek, door dorpjes zonder electriciteit en met een overnachting in een oase. Onderweg bleek dat er geen superlatieven meer bestonden voor het schilderachtige landschap, het enige wat we konden doen was genieten.

Voor de derde dag op rij kropen we rond 2 uur uit ons bed, deze keer om de beklimming van de canyon aan te vatten. Met behulp van 2 kleine zaklampen, enkele graankoeken en een fles water begonnen we aan de klim: over een 6 kilometer-lange rotsachtige weg moesten we een 1000 meter stijgen aan een gemiddeld stijgingspercentage van 17%.

Onze beloning werd een zalige zonsopgang aan het Cruz Del Condor, waar elke ochtend een kolonie van deze bedreigde diersoort hun zoektocht naar (dood) vlees aanvangen en daarbij op enkele meters van menselijke hoofden scheren.

Salkantaytrek richting Machu Pichu

Omdat de Inca-trail veel te duur is en je deze tocht richting Machu Picchu zo'n 8 maanden op voorhand moet boeken besloten we op woensdag 19 mei onze trekschoenen wederom aan te trekken en de alternatieve route richting dit Inca-heiligdom aan te vatten.

De trektocht over de Salkantay (4600 meter hoog) was een beproeving zoals we er nog niet te veel gedaan hadden. Vergezeld door een 10-tal moedigen, enkele koks, 2 gidsen, paarden en ezels trokken we over de bergen en door het oerwoud. Het werd een 5-daagse tocht met korte en koude overnachtingen in de tent.

Toch zal deze tocht ons heel lang heugen en zoals alles in het leven blijkt de jacht beter dan de vangst. Toen we aankwamen in Machu Picchu genoten we vooral van de inspanningen die we geleverd hadden en rustten we uit op de plaats die nooit door Spanjaarden veroverd is geweest. Daarom is Machu Picchu tot op heden de meest volledige stad van de Inca`s, met vele verhalen en geheimen.

Wwoofen in Lavalle

Onze inval op de boerderij in Lavalle, zo'n 25 kilometer buiten Mendoza, bleek er eentje van zoete aard. We waren allerminst de enige vrijwilligers en onze komst was blijkbaar niet goed gecommuniceerd. Argentijnen zijn er echter de mensen niet naar om bij de pakken te blijven zitten en al snel konden we ons mee in het project storten.

We kwamen te weten dat net die dag het leven van onze gastboeren een immense wending had genomen. Hun dochtertje van 8 jaar moet omwille van een aangeboren hartafwijking een transplantatie ondergaan. Dit kan enkel in Buenos Aires, zo'n 1500 km verder. Het gezin had dit zware nieuws net te verwerken gekregen en had besloten om de stap richting hoofdstad te zetten.

In tussentijd konden we gerust bij hen blijven en kregen we een inleiding in de biodynamica: een alternatieve manier om aan landbouw te doen. Biodynamica komt er kortgezegd op neer dat ze ten allen tijde rekening houden met de invloed van de hemellichamen op de gewassen. Onze kritische aard noopte ons om het hippie-gedeelte van de biodynamica te onderscheiden van de waarde van de ecologische, respectvolle en natuurvriendelijke manier van telen.

Ijverig schaafden we er onze kunsten in het uiertrekken, fruit plukken, confituur maken en creatief-met-modder-bouwen bij. Het werd een heel leuke en intense ervaring: we werden deel van een familie en door iedereen in het dorp als vriend ontvangen. Op onze rustdag, zondag, werden we door een vriendin van onze gastvrouw uitgenodigd bij haar familie. Het verjaardagsfeest van een nichtje werd een grootse barbecue, met het allerlekkerste vlees dat we ooit proefden. We schoven onze voeten onder tafel, voelden ons thuis en genoten volop van de gastvrijheid en het Argentijnse leven.

12 dagen wwoofen volstonden voor ons en op zaterdag 1 mei trokken we het Andesgebergte over, op zoek naar Riet en Stef in La Serena, Chili (het dorp staat bekend om zijn uitstekende kapsters). De grond van Chili mag dan even onstabiel zijn als pakweg het politieke landschap van België of het trainerschap van de Rode Duivels, maar dat neemt niet weg dat we hier een heerlijke pitstop houden en ons volledig kunnen ontspannen op een prachtige plek. Daarenboven doet het ons deugd om even onder landgenoten te zijn en de fietsbenen nog eens van stal te halen.

Mendoza

We zetten onze reis vanuit Puerto Madryn, wat ons erg beviel, al liftend verder. Telkens we een truck instapten werden we overvallen door fantastische en vaak heel emotionele verhalen. De truckers sloten ons snel in hun hart en we werden vrienden. Trucker Nino had de vorige dag gewonnen in het casino. Hij stond erop dit met ons te vieren en trakteerde ons op een heerlijke lunch.

We zijn trots op wat we hier al liftend konden presteren. De reis in de vrachtwagen bracht ons uiteindelijk zo´n 2800 km verder, een afstand die ons vanuit Brussel pakweg in Stalingrad zou brengen.

Het goede leven in de truck werd zaterdag ingeruild voor een hostel in Mendoza. Mendoza, een stad waar we enkel moois over hoorden praten, wereldbefaamd om zijn (Malbec)wijn en met uniek zicht op het Andesgebergte.

Tijdens het reizen proberen we een cocktail van ervaringen bij elkaar te mixen. De ontmoetingen met de plaatselijke mensen evenals deze met de andere rugzaktoeristen brengen een meerwaarde aan het reizen.

Het leven in een hostel lijkt ons momenteel echter minder te bevallen dan het leven onderweg, daar waar toeval en echtheid de bovenhand halen van het voorgekauwde en voorspelbare toerisme.

Hoe langer de reis duurt, hoe meer we merken dat er voor ons meer plezier en geluk te vinden valt wanneer we met de lokale bevolking in contact treden. Daarom distanciëren we ons momenteel een beetje van al het toeristische en kiezen we ervoor onze eigen reis te reizen.

Dat we ons wat proberen los te trekken van het toeristische neemt niet weg dat we ons dinsdag lieten meeslepen in een Bike & Wine-trip, een tocht langs de verschillende bodega's rond Mendoza. 5 bodega's (en bijhorende degustaties) later leverden we onze fietsen terug in bij Mister Hugo, een fenomeen in Mendoza. We waren ietwat ontgoocheld in onze tocht, de wijnen waren heel lekker maar we werden er niet zozeer lichter van in ons hoofd, wat toch onze queeste van de dag was.

Het was echter buiten de schalkse en goedlachse Mister Hugo gerekend, die ons bij aankomst (en om de zadelpijn te vergeten) een, jawel, wijntje trakteerde. 1 werd gauw 2 en 2 werd veel te veel. Zo'n 4 uur later vertrokken we eindelijk uit zijn estancia. Jammer genoeg moesten we nog een accidentele busrit van een uur trotseren, waardoor de wijn in onze maag meer dan genoeg tijd kreeg om te beginnen gisten. Charlotte viel op haar achterwerk in de bus, Jelle voelde zijn lichaam aan een recordtempo koud en warm afwisselen. Met veel opoffering en laatste krachtinspanningen haalden we het bed van onze hostel, waar we stante pede inkropen om er pas 12 uur later terug uit te kruipen.

Rode wijn, Rode wijn. Kom laat ons vrolijk zijn.

Mendoza zelf wordt een rustpunt in onze reis, vakantie in de vakantie. Morgen vertrekken we naar Lavalle, een dorpje zo'n 50 km buiten Mendoza, om er 2 weken mee te helpen met een Argentijnse familie op hun boerderij. De dieren weten nog niet wat er op hen afkomt.

Daarna trekken we, zoals de Argentijnse nationale held San Martin ons reeds voordeed in 1816, het Andesgebergte over richting Chili.

Patagonië

De bus van El Calafate naar Ushuaia vertrok om 3 uur 's nachts. Aangezien we onvriendelijk en heel kordaat gevraagd werden de camping van El Calafate tegen 7 uur 's avonds te verlaten, moesten we de ijskoude Patagonische nacht trotseren rond een gasvuur in het verlaten busstation van deze spookstad.

De busrit door Vuurland (Tierra del Fuego) was hels en deed ons vermoeden dat het 'einde van de wereld' niets moois in petto had. Onze vrees was ongegrond, Ushuaia werd een prachtige episode in onze reis.

Om geen inkomsgeld te hoeven betalen in het National Parque Tierra del Fuego vertrokken we om 7 uur 's ochtends met een volle bus vanuit onze hostel.We wandelden er een hele dag rond met een Duitser, Ludwig Von, die zich aan ons voorstelde met de oneliner: "Hello, I´m your neighbour" Aan de oever van het meer, na ongeveer een uur wandelen, beleefden we een heerlijk moment. We rustten wat uit, zwegen en een prachtige, nooit 'gehoorde' stilte overviel ons. Deze werd enkel doorbroken door het geluid van slaande vleugels van de vogels rondom ons. Een unieke ervaring.

Vanuit Ushuaia gingen we terug naar Rio Gallegos, waar we besloten om naar het noorden te liften. Op ongeveer hetzelfde moment dat Fabian Cancellara Tom Boonen uit het wiel reed op de Muur van Geraardsbergen werden we meegenomen door Sergio en zijn 13-tonnen diesel. Met de vlam in de pijp trokken we door Zuid-Argentinië. Truckers nemen lifters hier heel vaak mee om hun eenzame bestaan, waar ze echter zelf voor kiezen, wat kleur te geven.

Na Sergio hadden we de eer om mee te rijden met Martin en Gustavo. Samen brachten ze ons zo'n 1200 kilometer verder in twee dagen. Elke trucker vertelde ons hetzelfde verhaal: door de liefde voor hun vrachtwagen (en het gebrek aan enig sociaal netwerk) vertoeven ze ongeveer 350 dagen per jaar op de baan. Allemaal hadden ze een vrouw en kinderen, allemaal waren ze -minstens 1 maal- gescheiden. Wanneer de trucker voor de keuze staat om te kiezen tussen het gezin of de truck, verliest de vrouw.

Martin rijdt 20 uren per dag en kauwt op cocabladeren om wakker te blijven. Hij beschouwt dit als noodzakelijk om zijn geliefde job te blijven uitvoeren. Jammer dat je er een slechte adem van krijgt.


Onderweg, ongeveer 40 km voor Comodoria, zagen we een man langs de weg. Volgens Martin woont de man daar, op de plek waar hij 3 jaar eerder zijn vrouw en kinderen in een auto-ongeluk verloren was. Hij overleeft op voedsel dat hij van de mensen krijgt en 1 keer per week komt er een ambulance kijken of hij medische hulp nodig heeft. De lama's en struisvogels waren het enige andere teken van leven (als ze niet levenloos op de baan lagen) die we op de Ruta 3 tegenkwamen.

Het liften en gratis kamperen langs tankstations is vermoeiend maar bespaart ons veel geld. Geld dat we gebruiken om unieke ervaringen te beleven: de rafting in Bariloche, de prachtige tocht over de gletsjer Perito Moreno van El Calafate en vanochtend nog snorkelden we tussen enkele zeehonden in Puerto Madryn. Zalig!

Hoe langer we in Argentinië zijn, hoe meer het ons opvalt hoe ontgoocheld de mensen in hun land en politiek netwerk zijn. De politiek lijkt 1 groot circus. De huidige president, Christina Krischner, is van een linkse partij. 'Links zijn' betekent voor haar echter het eigen loon verdubbelen, gronden goedkoop opkopen voor familie en vrienden en een inmense garderobe samenstellen. Voor de Argentijnen zelf verbetert er echter niets. Ze vergelijken hun politiek met de maffia en kijken op naar hun buren uit Brazilië, waar er, volgens hen, wel degelijk geregeerd wordt. Ze komen echter nooit in opstand: zwijgen en overleven is hun motto.

Van buitenaf is Argentinië een prachtige land. Het heeft alles: bergen, zee, petrolium, zon, sneeuw, Messi, ... . Desondanks vind je bij de bevolking armoede, frustraties, corruptie en miserie.


Het lijkt een soep, maar kan je iets anders verwachten van een land met een drugsverslaafde als bondscoach voor hun nationale voetbalelftal?

Buenos Aires

Edouardo heeft, zoals elke man, 2 zwakke plekken: drank en vrouwen. Zijn grootste probleem is dat beide pijnpunten meestal samenkomen, op een avond, ergens in Buenos Aires.
We leerden hem kennen op een donderdag in onze hostel. Na een klein uur hadden we 2 flessen heerlijke wijn uit Mendoza opgedronken. Hij vertelde ons openhartig over de vrouw van zijn leven. We vermoeden dat hij er zo al wel meerdere heeft gekend.

Licht aangeschoten vertrok hij naar zijn werk (hij is freelance portier).
We zagen hem pas enkele dagen later terug in onze hostel. Hij bleek de avond na onze kennismaking onnoemelijk veel gedronken te hebben. Hij had een wonde boven zijn linkeroog en had meerdere afspraken met 'de vrouw van zijn leven' gemist.

Elke keer ik Edouardo en zijn, zelfgecreëerde, miserie zag moest ik denken aan een uitspraak van 1 van 's werelds grootste filosofen: Beer, the cause and solution to all our problems. (Homer J. Simpson)
Hoewel hij een troebele geest had bleek hij wel de perfecte gids door de wildernis van Buenos Aires. Hij kende deze stad als zijn broekzak. In ruil voor al deze kennis kochten we hem een paar kousen.

Buenos Aires is een stad waar we gemengde gevoelens over nahouden, we hebben er mooie en minder mooie momenten gekend. De passie van de mensen (voor tango, vlees en voetbal) waren heerlijk om te ervaren. De kleine (en grote) criminelen, de gejaagdheid overdag en de ongeloofelijke vervuiling deden ons echter verlangen naar een leven buiten deze stad.

Voor onze eerste couchsurfing-ervaring gingen we richting Neuquen (wij spreken dit uit op zijn Vlaams). We kwamen er terecht in een studentenhome. Onze gastheren speelden veel Playstation en dronken bier. Alle andere dingen in het leven waren hen te duur. We voelden ons er heel welkom maar ervaarden toch dat deze fase van ons leven reeds achter ons lag en waren blij dat we 2 dagen later verder konden.

Zaterdagochtend staken we onze duim op richting zuidwesten. Het werd een perfecte liftdag en na ongeveer 7 uur rijden bereikten we San Carlos de Bariloche (450 km verder). De stad lijkt een heerlijke plek om wat te bekomen van de voorbije weken en de ideale voorbereiding voor de tocht naar Ushuaia, zo'n 2000 kilometer verder richting Antartica.

Hopelijk kijken ze daar naar de voorjaarsklassiekers ...

Cabo Polonio - Montevideo

Vanavond reizen we verder naar Buenos Aires en wuift Uruguay ons uit.

De kracht van Uruguay bestaat uit de vriendelijkheid van de mensen. Overal werden we met open armen ontvangen.

Na een geweldige week bij mijn 'ouders' verbleven we enkele dagen in een klein stukje paradijs: 'Cabo Polonio'. Zoals Thomas B uit M al liet weten in een reactie, een stukje paradijs aan de kust van Uruguay. Met zijn prachtige stranden en hemelse golven is dit de plek bij uitstek om even een te zijn met de natuur.

Onze terugreis van Cabo Polonio naar Montevideo deden we al liftend.

Liften heeft 2 voordelen. 1: je leert interessante mensen kennen en 2: het is goedkoop.

De markanste persoon die ons meenam was een ex-militair (hij had oa. in Cairo en Nederland gezeten). Hij reed met een Chevvy uit 1971. Het interieur deed Jelle terugdenken aan een oude David Brown-tractor waarmee zijn opa lang geleden nog rondreed. Vooraan werd Jelle gezegend met de meeste beenruimte die hem ooit ontvallen werd. Ikzelf kreeg achteraan een walm van dieselgeur te verwerken.

De man moet aan een snelheid van zowat 50 km/u door het prachtige Uruguayaanse landschap gereden hebben. Het is een gok, geen enkele meter (ook niet die van de olie of benzine) gaf enig teken van leven. Geen reden tot ongerustheid langs onze kant echter, de man was mechanieker. Hij was misschien een beetje een zonderling maar was heel aangenaam gezelschap.

Toen hij ons zo'n 45 kilometer verder afzette wou hij ons nog trots zijn buit van de dag laten zien: Een gordeldier dat hij eerder op de dag (al dan niet met opzet) had aangereden.

Hij ging dit die avond nog verorberden en nodigde ons vriendelijk uit om mee te komen genieten. Hij zweerde ons dat het het lekkerste vlees was dat je kon vinden.

Hoewel we geen reden zagen om te twijfelen aan zijn woorden waren we toch niet kwaad dat we dit vriendelijk aanbod moesten afslaan.

Onze weg ging verder naar Montevideo, waar we verbleven bij Luciana, mijn Uruguayaanse zus.

Montevideo is niet enkel de hoofdstad van Uruguay, maar ook de enige echte stad. Na een avond gezellig praten blijkt dat het voor de jongeren in Uruguay niet makkelijk is om een profesioneel leven uit te bouwen, helaas heeft dit tot gevolg dat velen Uruguay verlaten om misschien nooit meer terug te keren. Hopelijk komt hier wat verandering in. Sinds 5 jaar wordt Uruguay door de linkse partij geleid en sinds 1 maart 2010 is El Pepe Mujica de nieuwe president, een president van en voor het volk. Hij lijkt wel de Obama van Uruguay.

Jelle en ik verlaten Uruguay met een ongelooflijk warm gevoel... nu kijken we alvast uit naar de Tango, La Bocca en een heerlijke Argentijnse steak. Maar eerst trakteren we Luciana nog op een spaghetti a la Belgica, eten doen we op het dak van haar appartement met een prachtig uitzicht over Rio de La Plata.

Durazno - Uruguay

Uruguay is een ietwat vergeten plek in Z-Amerika. Misschien terecht, het land bestaat uit velden en koeien, misschien onterecht, het land bestaat uit rust en vrede, uit warme mensen.

2 van deze warme mensen waren onze gastheer en gastvrouw de voorbije week.

Marcos en Judith hebben Charlotte in 2000 een jaar als hun dochter opgevangen. Hartverwarmend was het om te mogen ervaren dat die liefde na 10 jaar onaangetast was.

De voorbije week hebben we echt genoten. Het is vreemd om je zo ver van huis thuis te voelen.

Durazno zelf is een middelgrote stad in het centrum van Uruguay (30.000 inwoners). Ze bezit 1 grote rivier, Yi. Deze rivier heeft 2 weken voor we hier aankwamen lelijk huisgehouden. Het water van de rivier is door de wekenlange regens tot ver in de stad doorgedrongen. Ook Marcos en Judith ontkwamen niet aan de ellende. Gelukkig bleef de schade beperkt. Vele anderen kregen onderdak in een tentenkamp.

In het centrum van Durazno zaten we op een bankje in de zon, te genieten van een liter plaatselijk bier. Een man van ongeveer 45 jaar oud en eigenaar van een bedenkelijke lijfgeur kwam naar ons en vroeg om wat geld. Zijn naam was Oscar. We voelden ons heel gelukkig en wilden dit met hem delen. Daarom gaven we hem wat geld en schonken we hem een glas.

Zoveel vriendschap was Oscar blijkbaar niet gewoon. Hij barste in tranen uit. Hij raakte ons met zijn verhaal (hij was zijn huis kwijt door de overstroming en leefde in het tentenkamp met zijn 5 kinderen). Het onheil dat hem overkomen is botste die dag met ons gelukzalig gevoel.

Zelf vertrekken we morgen naar Cabo Polonio, een soort resort aan de kust van Uruguay, waar er tot op heden nog geen tsunami-alarm heerst (we zitten hier aan de juiste zijde van het Andesgebergte). Daarna gaan we naar de hoofdstad Montevideo waar we zondag de boot opgaan richting Buenos Aires.

Het Uruguayaanse leven bestaat uit (vlees) eten, drinken en lachen. Echt warme mensen. Vanavond staat er een groot feestmaal op ons te wachten: Parilla. Een plaatselijke barbecue met alles van een koe op het rooster. Hart, nieren, gevulde darmen, ... . Eigenlijk alles wat bij ons rechtstreeks naar de zwanworsten gaat.

We kijken er met zeer gemengde gevoelens naar toe, maar het zal ons leren, verwende stadskinderen als we zijn. Reizen betekent trouwens je grenzen verleggen.

What doesn't kill you, makes you stronger. We aren't made from sugar, are we?